Praca na wezwanie (żądanie)

Nietypową formą zatrudnienia ze względu na sposób i miejsce świadczenia pracy jest praca na wezwanie. Inaczej nazywana „na żądanie”.

Praca na wezwanie w odróżnieniu od typowego modelu zatrudnienia nie jest świadczona ciągle i systematycznie. Odbywa się tylko w przypadku nagłego zapotrzebowania na nią. Pracodawca może w każdej chwili wezwać pracownika, który musi, w związku z tym, być zawsze osiągalny. Ta forma zatrudnienia jest atrakcyjna dla pracodawców, u których nie można precyzyjnie określić zapotrzebowania na pracę i jest ono zależne od wielu czynników zewnętrznych.

W polskim prawie pracy nie ma uregulowań dotyczących pracy na wezwanie. Zbliżoną forma są dyżury pracownicze oraz pogotowie pracy.

Natomiast w krajach Unii Europejskiej możemy wyróżnić dwa rodzaje pracy na wezwanie. Mianowicie: umowa o pracę zawarta jest między stronami, a praca świadczona jest tylko w przypadku wezwania pracownika do niej. W ramach trwania umowy mogą wystąpić przerwy w świadczeniu pracy. Drugim wariantem jest podpisanie umowy przedwstępnej, powodującej, że pracownik zostaje w dyspozycji pracodawcy. W przypadku wystąpienia konieczności świadczenia pracy, zostaje podpisana właściwa umowa o pracę o charakterze czasowym.^[1]

na podstawie:

^[1] Andrzej Chobot, Nowe formy …, str. 150, 151, 152, także: Jan Piątkowski, Prawo stosunku …, str. 54, 55, także: Dariusz Makowski, Praca tymczasowa …, str. 28.

.